podium STAGE

 

from: Isabelle (end of the story) see the complete version in moutarde-4: Isabelle!

———————————We drink something at the end and not much longer I was outside, standing at the zinc of a Paris corner café, asking myself if this has really happened all. This world was so different, as if I drive away more and more from her, just saving myself on the buoy of my own view on this living sculpture, every time in a new appearance.

I doubt if there will be a next time, or maybe four years later I will receive an e-mail from her, asking me the same question in a new state of her life, which one I don’t know. It should go again through me in a new form of apparition transformed by my view into a story of a meeting with the invisible.

——————————We drinken nog iets en niet veel later sta ik aan de zinc van een Parijs’ hoek-café me opnieuw af te vragen, net als de eerdere keren, of het wel echt gebeurd is. Zo anders is deze wereld, bij haar voel ik me steeds als een drenkeling die zich nog net kan vasthouden aan een reddingsboei: mijn eigen blik op een levende sculptuur in een steeds andere verschijning.

Ik weet niet of er ooit nog een vervolg komt, dat ik op een dag opnieuw, misschien wel over vier jaar, een e-mail krijg met de intussen vertrouwde wens de nieuwe levensfase, waarin zij nu verkeert, door mij te laten fotograferen, als ik daar tenminste opnieuw toe bereid zou zijn. Dat zou een volgend hoofdstuk worden over een vrouw in Parijs, getransformeerd door mijn blik tot een verhaal over een ontmoeting met het onzichtbare.

——————————-On prend un dernier verre et peu après, au zinc d’un café parisien, au coin de la rue, je me demande si tout cela est véritablement arrivé. Ce monde est si différent du mien, auprès d’elle, j’ai de plus en plus l’impression d’être un naufragé accroché de justesse à une bouée de sauvetage, le regard rivé sur une sculpture vivante en constante métamorphose.

J’ignore s’il y aura une suite, si un jour, je recevrai à nouveau un courriel, dans quatre ans peut-être, exprimant son désir à présent familier de se faire photographier par moi, dans une nouvelle phase de sa vie, à condition, cependant, que j’en éprouve l’envie. Ce serait un nouveau chapitre sur une femme à Paris, transformée sous mon regard en un récit de rencontre avec l’invisible.