moutarde series MOUTARDE-CAHIERS

moutarde-17 los zand • drift sand • sable flottant

Een keer, hij was zo ongeveer twaalf, dertien
jaar, speelde hij verstoppertje met vriendjes en vriendinnetjes. Een meisje, misschien veertien, had hem meegetrokken de krantenkast in op de zolder. Ze lagen in het vrijwel donker naast elkaar op de oude kranten en hij voelde haar zo’n beetje tegen zich aan. Ze had rood haar dat in het donker van de kast meer kriebelde dan kleur gaf. Het duurde heel lang, hij wilde dat er geen einde aan zou komen. Hij voelde haar huid, haar arm en de warmte van haar lijfje. Ze had zijn hand gepakt en op haar borst gelegd. Daar bleef zijn hand als bevroren liggen, niet wetend wat hij voor iets paradijselijks voelde, een wolk misschien waarop engeltjes uitrusten. Het was later onmogelijk geweest zich dat gevoel te herinneren, alsof je alles en niks in je handen had en betoverd was door een ongrijpbare zachtheid. Na een eeuwigheid waren ze opgekrabbeld en hadden zich met rode konen tussen de anderen begeven alsof ze niks met elkaar te maken hadden. Hij keek naar de rode daken in de verte, wind waaide over het water, het leek allemaal heel lang geleden.

Once, when he was about twelve or thirteen, he was playing hide and seek with his friends. A girl, maybe fourteen, had dragged him into the newspaper closet in the attic. They lay side by side in the near dark on the old newspapers and he felt her against him. She had red hair that, in the darkness of the cupboard, was more itchy than colourful. It lasted a long time, he wished it would never end. He felt her skin, her arm, the warmth of her body. She had taken his hand and laid it on her breast. His hand remained there, frozen, not knowing what he felt for something paradisiacal, a cloud perhaps on which angels rest. Later, it had been impossible to remember that feeling, as if you had everything and nothing in your hands and were enchanted by an intangible softness. After an eternity, they had got up and, with red cheeks, had made their way among the others as if they had nothing to do with each other. He looked at the red roofs in the distance, wind blowing over the water, it all seemed a long time ago.

Onder de naam MOUTARDE verschijnen cahiers op basis van mijn archief van eigen werk, met deels eerder gemaakte foto’s, teksten, gedichten, tekeningen en nieuw materiaal. Deze nieuwe cahiers worden door LEO-POST aangekondigd en ingeleid op deze website. Als het kan zal een nieuwe cahier ergens live gepresenteerd worden, omlijst met een klein programma.

Titled MOUTARDE-cahiers: appear based on my archive of my own work, with partly previously made photographs, texts, poems, drawings and new material. These new cahiers are announced by LEO-POST and introduced on this website. If possible a new cahier will be presented live somewhere, framed with a small program.

Na de voltooiing van de eerste reeks van 1-10 cahiers, kosten de enkele deeltjes 1-10 die nog los voorradig zijn € 25,00 per titel (ex verzendkosten). Niet alle deeltjes van deze eerste reeks zijn meer verkrijgbaar.

After the completion of the first series of 1-10 cahiers, the few 1-10 cahiers are still in stock and will cost € 25,00 each title (ex shipping costs). Not all volumes of these first series are available anymore.

!!! ER ZIJN NOG EEN BEPERKT AANTAL COMPLETE SETS van de eerste reeks VERKRIJGBAAR: 10 titels in foedraal (nrs 1-10) voor € 250,00. Te bestellen via de contact-pagina door een berichtje te sturen, of e-mail naar leodivendal@gmail.com

!!! THERE A LIMITED NUMBER OF COMPLETE SETS INCLUDED: 10 titles in case for € 250,00. To order via the contact-page by sending a message, or e-mail to leodivendal@gmail.com.

De tweede reeks cahiers (11-20) is al bij nummer 16 aangekomen. De prijs per deeltje is € 22,50 en voor een abonnement op de hele tweede reeks inclusief foedraal bedraagt € 200 (zonder foedraal € 185)

The second series of cahiers (11-20) has been already arrived nr. 16. The price per issue is € 22.50 and for a subscription to the whole second series including case € 200 (without case € 185).

 

moutarde-16  Canelle

Wie studeerde in een werkgroep eind jaren zestig bij filosoof Roland Barthes bij de ontwikkeling van zijn studie over de fotografie La Chambre Claire?
Wie woonde er dichtbij de sluis over het Canal Saint-Martin in een ‘chambrette clairette’?
Bestaat de bar Le coup de Torchon nog om de hoek van het Collège de France in het 6e arrondisement?
Wist je dat le coup de torchon het vegen van de vloer betekent?Bestaat de pianofabriek Claviers-beaufils & Fils nog in de rue Bichat?
En wat heeft de rue Bichat te maken met de aanslag op het Bataclan-theater?
Waarom worden zwarte toetsen laat in de middag gestemd en witte in de ochtend? En wat heeft dat te maken met het licht op het Canal Saint-Martin?

Voor al deze vragen: lees en zie Canelle….

Who studied as part of a working group with philosopher Roland Barthes in the late 1960s developing his study of photography La Chambre Claire? Who lived near the lock on the Canal Saint-Martin in a ‘chambrette clairette’?
Does the bar Le coup de Torchon still exist around the corner from the Collège de France in the 6th arrondisement?
Did you know that le coup de torchon means sweeping the floor? Does the small Claviers-beaufils & Fils piano factory still exist in rue Bichat? And what does rue Bichat have to do with the attack on the Bataclan-theatre?
Why are black keys tuned late in the afternoon and white ones in the morning? And what does that have to do with the light on the Canal Saint-Martin?

For all these questions, read and see Canelle….

moutarde-15 SCHWENDEMANN blues

Het is een heldere winterochtend als we het enigszins surrealistische universum van de firma Schwendemann binnentreden, door een kale voorruimte heen vol pellets met de opgestapelde grondstof van samengeperst katoen, steen, glas, vuilnis, klei en verf, ook wel karton genaamd, te gebruiken voor een voortdurende reeks semi-industriële multiples die deze uit de 19e eeuw stammende werkplaats weer zullen verlaten.

De kneepjes en omduwertjes krijgen extra aandacht wanneer het grijze monstertje soepel de ene na de andere lijmerige vinger passeert als een potlood in de hand van een goochelaar om uiteindelijk met een grote zwieper patsboem op een belendende tafel te belanden op de stapel van broertjes en zusjes of op een gedoosde toren van Babel.

It is a bright winter morning when we enter the somewhat surreal universe of the Schwendemann company, through a bare anteroom filled with the piled up raw material of compressed cotton, stone, glass, rubbish, clay and paint, also known as cardboard, to be used for an ongoing series of semi-industrial multiples that will leave this workshop, which dates back to the 19th century.

The nips and tucks get extra attention when the little grey monster smoothly passes one sticky finger after another like a pencil in a magician’s hand, only to end up with a big swish of its own on a neighbouring table, on the pile of siblings or on a doomed Tower of Babel.

moutarde-14  Acte de présence

36 gezichten op de Eiffeltoren / 36 views of the Eiffeltower

 

 

moutarde-13 Pirra

moutarde-12 Journal Vézelien

moutarde-11 Carrousel 

 

moutarde-10 MADAME PRINET

moutarde-9  inner court

moutarde-8  vuile seule

moutarde-7  DU NORD

moutarde-6  kade q

moutarde-5 Acqua Dolce  (inclusief Ghetto Blues, een gedicht van Joost Divendal)opgedragen aan Joost (1955-2010) auteur, broer en reisgenoot in Venetië 

moutarde-4  Isabelle

een vrouw uit Parijs in drie cruciale fases van haar leven -tussen 2000 en 2008a woman from Paris in three crucial moments of her life between 2000 and 2008

moutarde-3  passage Étretat

moutarde-2  Scène-sur-mer

I

moutarde-1  rue des Archives

Sindsdien is het Parijs waarin ik haar sporen heb proberen terug te vinden, even uitgestorven en stil gebleven als op die dag. Ik loop door de lege straten. Voor mij blijven ze leeg, zelfs ’s avonds, tijdens het spitsuur, als de mensen zich in drommen naar de ingangen van de metro haasten. Ik moet steeds weer aan haar denken, en in bepaalde wijken voel ik onwillekeurig een echo van haar aanwezigheid. Pas geleden nog gebeurde me dat ’s avonds, in de buurt van het Gare du Nord.                

uit: Patrick Modiano, Dora Bruder, vertaling Maarten Elzinga, De Bezige Bij 1997

Ever since, the Paris wherein I have tried to retrace her steps has remained as silent and deserted as it was on that day. I walk through empty streets. For me, they are always empty, even at dusk, during the rush hour, when the crowds are hurrying towards the mouths of the metro. I think of her in spite of myself, sensing an echo of her presence in this neighbourhood or that. The other evening, it was near the Gare du Nord.

from: Patrick Modiano, Dora Bruder, translation Joanna Kilmartin, UCP 1999)